NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tu poczta głosowa urzędu opieki społecznej.
Aby odsłuchać... Pierwsza wiadomość.
Oddawaj moje dzieciaki.
Jakim, kurwa, prawem mi je zabrałaś?
Następna wiadomość.
Nie przyjdę z dzieckiem do biura.
Znajdź inne...
Następna wiadomość.
Coś ci powiem.
Właśnie przez takich jak ty
głosowałem na Trumpa!
Cześć, James.
Ile jeszcze mamy czekać?
- Co miałem zrobić? - Miałeś proste zadanie.
Zawiozłem ich do szkoły.
Siedź cicho, bo zaraz...
- To twoja wina. - Będziesz się dąsał?
Nie wolno nam karmić klientów.
Przykro mi.
Chcę pokazać, że się zmieniłam.
- Wszystko na nic. - Niczego nie wypełnię.
Nawet, kurwa, nie proś.
Dane medyczne
i informacje o obecności. W trzech egzemplarzach.
Nie mogę... Ja...
- Z drogi! - Nie wchodzić!
To przez ciebie!
Teraz rozmawiam z panem.
- Przez ciebie mały jest w poprawczaku. - Idziemy!
Przez ciebie!
Puszczaj!
Nie pozwolę wam na to!
To dobry moment?
Nie.
Ale dzięki, że spytałaś. Wejdź.
Co z Kevinem?
Jest już duży. Mógłby nocować u kolegi.
Wiem, że to mój problem,
a nie innych rodziców. Naprawdę ich lubię.
Ale nie mogę go puścić.
- Po prostu... - Za dużo wiesz.
A co z Tinny Alsop?
Wciąż nie mówi.
Czy to normalna strategia przetrwania?
Zaprzestanie mowy?
Co zostaje?
Mam wzorowego klienta.
Robi wszystko, co mu się każe. To rzadkość.
Dawno takiego nie miałam.
Pan Hughes?
To niezwykłe, że znalazł się w takiej sytuacji.
Naprawdę dba o syna. Zrobiłby dla niego wszystko.
Miło, gdy tacy się trafiają.
- Co robisz w weekend? - Mamy weekend?
Idę na baby shower do starej znajomej.
Czyli nie będziesz pracować?
Postaram się.
Zrób sobie wolne.
Dla mnie i dla siebie.
To ważne. Inaczej stracisz dystans.
Mówię z doświadczenia.
Spróbuję.
Świetnie.
- Cześć. - Jesteś!
Odebrałaś! Tu Sam Hughes.
Śledztwo się kończy, ale musiałem do kogoś zadzwonić.
Nie wiedziałem, czy powinienem, ale...
Z Barrym wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Tylko...
Pamiętasz konferencję w Ojai?
- Piosenki się spodobały? - Nie.
To znaczy nie wiem, może.
Ale jeden z szefów wytwórni
powiedział, że jego asystent wraca na studia, chyba prawnicze.
Oddychaj.
Zaproponował mi pracę.
Myślałem, że żartuje.
Ale to miły facet.
Zagwarantuje mi benefity. Za sześć tygodni...
- Zdobyłeś pracę? - Tak.
Ale przy dzieciaku i śledztwie...
Nie wiem, ile będę pracował, czy będę go mógł wozić do szkoły...
Dostałeś pracę.
Możesz się nas pozbyć.
Będzie cię stać na dodatkową opiekę. Cudownie!
Chodź, Joanno!
- Nie słyszę cię. - Jestem.
Co sądzisz? Mam ją przyjąć?
Poradzę sobie z Barrym i resztą?
Kończę coś w pobliżu twojego domu.
Może spotkamy się za pół godziny?
Serio?
Świetnie, dzięki.
Do zobaczenia.
Fioletowe i żółte dni.
We fioletowe ty go zawozisz, a Annette odbiera.
Potem przypilnuje go Leah.
W żółte zawozi go Annette, potem opiekunka,
a Leah odbierze go o piątej.
Za dwa tygodnie wypłata.
Zadzwoń do Niny, na popołudnia.
Jest sprawdzona i niedroga.
Fiolet, żółć, Nina.
Łapię.
A jeśli coś pójdzie nie tak?
Zajmę się tym.
A co z twoją teściową?
Cóż...
Mógłbym ją poprosić.
Lubi, gdy potrzebuję jej pomocy.
Dlatego do niej nie zadzwonię.
Barry już jej mówił o wizytach w biurze i rozmowach.
Powiedziałem, że byliśmy u terapeuty. Okłamałem ją.
Oficjalnie udam, że tego nie słyszałam.
Nieoficjalnie: bywało gorzej.
Dziękuję.
Myślałem, że to wszystko mnie przerośnie.
To moja żona zawsze się stresowała. Ja byłem spokojny.
Żartowaliśmy, że była latawcem, a ja sznurkiem.
Po jej śmierci sam stałem się latawcem.
Ale z tobą jest inaczej.
Czujesz się może jak sznurek?
Nigdy nie byłem asystentem.
Co mam włożyć? Garnitur?
Ładną koszulę. Krawat schowaj do kieszeni.
Sprawdź, czy inni je noszą.
Bez ciebie w życiu bym na to nie wpadł.
Dlatego tu jestem.
Żeby pomóc Barry’emu.
Gotowe.
Robisz coś naprawdę wielkiego.
Uda nam się.
Nam?
Dawno nie słyszałem tego słowa.
Kiedy się położyłaś?
Dziesięć minut temu.
Rysowałaś całą noc?
Musisz spać.
MAMA
Jak mam zasnąć? Wydzwania co chwilę.
Kiedy kończysz?
Już niedługo.
Muszę się umyć.
Teraz ja chciałem.
- No to poczekasz. - W porządku.
Wierzę w tę szkołę.
To dobry fundament dla każdego przyszłego artysty.
Poznasz tu podstawy i udoskonalisz swoje umiejętności.
Twoje marzenia będą z nami bezpieczne.
Studiowałaś tutaj?
Tak.
Od początku poczułam się tu jak w domu.
Masz jakąś karierę?
Artystyczną? Czy robisz tylko to?
Nie, jestem sprzątaczką.
Tutaj tylko dorabiam.
Ten odgłos to pochwała.
- Mnie tak nie odpowiadasz. - Nie zasłużyłaś.
Tak, jestem artystką.
Dziś rano
dokończyłam pamiętnik graficzny, który zaczęłam tworzyć tutaj.
- Gratulacje. - Dzięki.
O czym jest?
O mojej rodzinie.
A dokładniej o rodzinie mojej matki.
To taki...
Zajrzymy do studia ceramiki?
Może zdążymy na opracowanie krytyczne.
- Chcecie? - Tak.
Prosimy.
Wiesz, co to?
- Nie. - Wszystko wyjaśnię.
Dziękuję.
Trudny dzieciak.
Ale ja też jestem trudna.
- Nie szkodzi. - Ty wszystko ułatwiłaś.
Nie ma sprawy.
Proszę.
Przykro mi.
Nie możemy rozmawiać o szansach twojego syna.
Nie, to dla ciebie.
To nie łapówka, tylko...
Mam przeczucie.
Będziemy tu jeszcze przez dwa dni.
Wyślij mi rano swój rękopis.
Omówimy go w piątek rano, w hotelu Peninsula.
To dopiero pierwsza wersja.
Tak mówią dobrzy autorzy.
Nawet po dziesiątej wersji.
Mogę wysłać to, co już mam.
Świetnie.
Dziękuję.
Ja dziękuję.
Powodzenia.
AGENCJA LITERACKA
Boże!
Cześć. Właśnie...
- Zgadnij, co się stało. - Co?
Oprowadzałam matkę i syna.
Wspomniałam, że skończyłam dziś książkę.
Co? Skończyłaś?
Nic nie mówiłaś.
Nieważne. I tak spałeś.
Jak to, nieważne?
Potrzebowałam czasu do namysłu, ale nic z tego.
Ta kobieta jest ważną agentką literacką z Nowego Jorku.
Prosi o książkę.
Domaga się jej. Musisz ją przeczytać jako pierwszy.
Czekaj. Wciąż nie wierzę,
że nie pokazałabyś mi jej, gdyby nie jakaś nieznajoma.
Ale w porządku. Tak pracujesz.
Lepiej późno, niż wcale.
Chciałam unikać wpływów.
- Levi wciąż miał jakieś ale. - Nie jestem nim.
Wiem.
Dlatego chcę, żebyś to przeczytał.
To się liczy. Nie to, jak do tego doszłam.
Nie myślmy teraz o nas.
Tylko o mnie, przez chwilę.
Skończyłam.
Ja.
- Ty. - Ja.
Ty.
Gdzie samochód?
Tam.
Lubisz czosnek? W całości?
Wszystko jedno.
- Cicho, czytam! - Dobra.
Przepraszam.
Co?
To przez cebulę.
Idę pod prysznic.
Goście będą za godzinę.
O mój Boże.
Czyli jest dobrze?
O mój Boże!
Kocham cię i dziękuję. Szczegóły proszę.
Ta metafora...
Wspaniała.
Fabuła jest zaskakująca...
i oryginalna.
- A zakończenie...? - Tak?
Co z rysunkami? Nic o nich nie powiedziałeś.
Wiesz, jaka jesteś dobra?
Serio?
- Serio. - Serio?
Serio.
O mój Boże.
Oświadczy się?
Co? Nawet razem nie mieszkamy.
To ja z nim mieszkam.
Wstaję, a on tu jest. Jemy razem śniadanie,
a potem podwożę go do pracy.
Robiłam już jego pranie.
Jakbyśmy się umawiali. Poza seksem, który zresztą słyszę.
Przepraszam.
Tęsknię za tobą.
Wcześniej wpadałaś do sklepu. Wpadnij!
Dobrze.
Chcieliśmy spędzać razem więcej czasu.
Rozumiem.
Nie sądzisz...?
Spędzacie razem każdą noc.
Nie za szybko?
Tak było z Levim.
Sam to nie Levi.
Tego nie powiedziałam. Ale ty to wciąż Nellie.
To Dante i Dee.
- Nie flirtuj z Dantem. - Dobra.
- Co robicie? - Jak on wygląda?
Hej, kuzynie!
A z nią mogę?
Tak.
- Jestem Gigi. - De’Andra.
- Miło mi. - Mów mi Dee.
- Miło cię widzieć. - Cześć.
Co tam?
- Praktycznie tu zamieszkałeś. - Prawda?
- Jak się masz? - Cudnie pachniesz.
Dante, jak ona pachnie!
Jak Los Angeles. Wróciła.
Na dwa tygodnie.
Później wracam do szkoły.
Dwa miesiące, tygodnie, dni, minuty...
Biorę wszystko.
Co do zapachu...
To chyba...
Kurczak w winie!
To się nazywa wyżerka!
Przygotowałam sałatkę! I ser!
Możemy otworzyć to wino?
Białe. Może wolicie czerwone?
- Nie. - Czekamy na Troya?
Na pewno nie ja.
Szkoda, że odszedł z butiku.
Co?
- Odszedł? - Tak.
I nie wiedziałam?
- Ja wiedziałem. - Tak?
Ciebie widuję.
I tak mu się nie podobało. Piszę do niego.
- Cześć. - Mój telefon szaleje.
Już kończę.
Dawać jedzenie i wino. Zwłaszcza wino. Zrobiłaś poncz?
To nie moja impreza.
Kto tak do ciebie wypisuje?
- Wina? - Dzięki. Jestem Troy.
- Dee. - Dante.
- Słodziaki. Kuzyn Sama? - Tak, a co?
- Co o mnie mówił? - Że jesteście jak bracia.
Kuzyni to coś więcej.
Przyjaciele i rodzina naraz.
Kto puścił muzykę?
Jak u mojej ciotki Glorii.
Zabawne.
Sam uwielbia muzykę klasyczną.
Słuchaj jej sobie sam. To impreza.
Space rock? Trip-hop?
New jack swing?
New jack swing.
Robi się!
Faceci mdleją o wiele częściej.
To jasne.
Padają, gdy ktoś choć wspomina o cewniku.
Jeden facet spojrzał tylko na tacę z narzędziami...
i już leżał.
- Rozumiem go. Nie znoszę krwi. - To prawda.
Przypomniało mi się coś śmiesznego.
Byłem z Dantem, gdy miałem krwotok z nosa.
Uciekał przede mną.
Jakby mógł się zarazić.
- Odłóż to! - Wybacz.
Nie widziałam cię od tygodni.
Pójdziemy jutro do Pour Vous? Załatwię nam wejście.
Do tej tandetnej knajpy?
- I tak nas nie wpuszczą. - Wiecie co?
Otworzę szampana. Czemu nie?
Kto chciałby pić obciachowe drinki z szampana?
Ja.
Baw się dobrze.
Skąd się znacie?
Pracujemy razem. Pracowaliśmy.
A ty i Eleanor?
Pytacie, bo jestem od niej starsza?
Tylko o kilka lat.
Bo się różnicie.
Czyżby?
Gigi pochodzi z Dearborn. Jak moi dziadkowie.
Jej rodzicie dzielili się opieką,
ale tata miał nową dziewczynę, Sheilę.
Margot dostała rolę w filmie akcji w Australii.
Nie chciała zostawić Nell z nieznajomymi,
więc wysłała ją do dziadków...
A oni zostawili mnie z nieznajomą.
- Była moją opiekunką. - Byłam o dwa lata starsza.
- To jakiś absurd. - Właśnie.
Byłyśmy nierozłączne. Później przeniosłam się tutaj.
Pamiętasz nasze listy?
Nie było wtedy jeszcze maili.
Właśnie.
Skoro mowa już o pisaniu...
Wznieśmy toast.
„Wznieśmy toast”.
Za moją dziewczynę, Eleanor.
- Nie teraz. Ludzie są głodni. - Dzisiaj...
skończyła swoją książkę.
- Gratulacje! - Jest cudowna.
- Zdrowie Eleanor. - Zdrowie!
- Brawo, Nellie! - Gratulacje.
- Przesadza. - Zdrówko!
Sam się myli.
Myślisz, że nie jestem obiektywny?
Mówię, że masz urojenia.
- Nic mi nie powiedziałaś. - Spałaś.
Też nic nie wiedziałem. A potem to przeczytałem.
- Też chcę! - Możemy?
Jeszcze nie skończyłam. Zostało mnóstwo pracy.
Jestem w niej?
Jesteś głównym bohaterem.
Jeszcze nie skończyłam.
Mogę im o niej opowiedzieć? Opowiada o tożsamości.
W razie czego mnie popraw.
Jej tytuł to...
Camaleón.
Czyli „kameleon”?
Właśnie.
- To pięć opowieści. - Bajek?
Nie.
To książka dla dorosłych.
- Takie baśnie. - Historie.
Z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Są połączone.
Zazębiają się.
Wszystkie są o wtapianiu się w tłum.
Niczym kameleon.
Właśnie.
Czyli dla dzieci.
- Nie. - To powieść graficzna.
A rysunki...
są niesamowite.
- Dzięki. - Naprawdę.
Książka jest o jej matce. To w połowie Meksykanka.
Zawsze brano ją za białą.
- A El... - To jedna z warstw.
To nie wszystko.
- Wciąż mam sporo pracy. - Udawała?
Kiedyś też próbowałem. Teraz mam to gdzieś.
Chociaż...
czasem brakuje mi tego zaskoczenia w oczach innych.
Popieprzone, co?
Czyli nie jesteś biały?
Nie!
Mówię o udawaniu heteryka.
Dziesięć lat temu może dałbyś radę.
Może.
Tak czy siak, tematów jest znacznie więcej.
To książka o...
utracie tożsamości.
Wyzbywaniu się samego siebie.
Możemy teraz zjeść?
Margot jest Latynoską?
Jej menedżer kazał jej to ukrywać, gdy zaczynała karierę.
Księga druga.
Co ma do tego kameleon?
Bez czytania ciężko to wyjaśnić.
Zrozumiałabyś, gdybyś przeczytała całość.
Zmienianie barw symbolizuje asymilację?
Na początku tak, ale potem...
Ten motyw się zmienia.
Powiedzmy.
Ta część opowiada o dalekiej przyszłości.
Istnieje tylko jeden język.
Dziewczynka odkrywa jednak,
że kiedyś istniał też inny.
Próbuje go przywrócić,
co zagraża stabilności społeczeństwa.
Dziewczynka musi uciekać.
Pamiętniki powinny być o tobie.
Żyjesz w przyszłości?
Pisałam o sobie.
Historia mojej rodziny znajduje się w centrum.
Pozostałe do niej nawiązują.
Piszę o...
utracie rzeczy budujących tożsamość.
Takich jak język,
ziemia,
kultura...
Twoja mama nie mogła mówić po hiszpańsku?
- Rozmawiałyście o udawaniu? - Niewiele.
Pokaż im kameleona.
Z ostatniej księgi.
Po co tyle wątków w przyszłości?
Steampunk jest passé.
Stadion Dodgersów? Co on tu robi?
To ma być komiks czy lekcja historii?
Na pewno nie lekcja historii.
To kilka opowieści o tym,
jak i dlaczego tracimy tożsamość,
jak to się dzieje.
Zrozumielibyście to lepiej, gdybyście przeczytali całość.
Teraz nie mamy na to czasu.
- Zjedzmy deser. - Racja.
- Nie, czekaj. - Cudo!
W dupę jeża.
Wiecie, co robi Troy?
Pije obciachowego drinka w Pour Vous.
Ktoś go oznaczył na Facebooku. Myślał, że tego nie zobaczę?
Pomóżcie. Troy robi sobie...
Podobał ci się kameleon?
Czy to zbyt zagmatwane?
Przepraszam!
Kocham cię!
Przepraszam. Nie pomogłam ci przy zmywaniu.
Chciałam spisać wasze uwagi.
Przecież mogę sam posprzątać.
Nie wiem już, co mam...
Każdemu nie podobało się coś innego.
Nie wiem, co pozmieniać, żeby całość miała sens.
Pomyśl o tym w inny sposób.
Twoje dzieło wywołało we wszystkich silną reakcję.
To naprawdę coś.
Sama wiesz, co się sprawdza.
A ty wiesz?
Zwykle nie czytam powieści graficznych.
Ty to robisz.
Dla mnie jest dość wymagająca, ale...
Wymagająca? Serio?
Nie, mówię tylko...
Twoje rysunki są zabawne i ciekawe.
Za to tekst...
czyta się jak rozprawę naukową.
To świetnie.
Jest głęboki, ale...
mógłby być też zabawny.
Z humorem.
Nie.
To komiksy są zabawne.
Powieści graficzne to literatura.
Wyobraź sobie marsz żałobny Chopina w żwawszej wersji.
Mógłby powstać, ale nie brzmiałby dobrze.
Więc czym się tak martwisz?
Jest super. To twój świat.
Skarbie, ufam ci.
Ty też musisz sobie zaufać.
Dasz radę.
Wymagająca?
Halo?
Joanno, wybacz, że przeszkadzam.
Za to mi płacą. O co chodzi?
Wygląda na to,
że wyprowadzka Dantego poróżniła Annette i Leah.
Annette zapomniała,
że Leah ma zmieniony rozkład zajęć.
Sama musi się spotkać w Beverly Hills z nowymi właścicielami restauracji
i nie wie, kiedy wróci.
Będę musiał prosić nowego szefa
o skrócone godziny pierwszego dnia,
- żeby zawieźć Barry’ego. - Może ja to zrobię?
Nie możesz.
Nie zawsze, ale raz mogę.
Zaczynasz dziś nową pracę.
Musisz ją utrzymać, żeby pozbyć się mnie i całej reszty.
Pomogę ci.
Ratujesz mi życie.
Dziękuję.
- Miałaś wolny weekend? - Tak.
O trzeciej idę do lekarza.
Mogę dokończyć pracę w domu?
Jasne.
Panie Kazemi, tu pani Kassem.
Przypominam, że prawnicy będą u pana o 17.00.
Proszę dzwonić w razie pytań.
To poważna sprawa,
ale Barry przeżywa teraz ciężkie chwile.
Jeden przypadek mógłbym odpuścić, ale mały nie chce się dzielić.
Też taka byłam.
Nie wiem, co w niego wstąpiło.
Powiedział koledze, że go zastrzeli.
Później go przewrócił.
Mamy prostą zasadę: jeden cios, jeden dzień kary.
Popieram ją,
ale Barry przeżywa zmiany...
To nie pierwszy incydent.
Następnym razem...
Usuniesz go ze świetlicy na dobre.
Wiem.
Pokażesz mi, co rysujesz?
Potrzebujesz czegoś?
Spojrzysz na mnie?
Nie.
Nie słyszę.
Nie!
Byłaś na ich liście, więc zadzwonili do ciebie.
Trzeba było powiedzieć Joannie, w czym problem.
Telefon mi padł.
Jak zawsze.
Miałaś ładować go w nocy.
Nie krzycz na mnie. Joanna wszystko załatwiła.
Powinnaś jej podziękować.
Bo mnie też wykopiesz?
Wiem, że się pokłóciłyście, ale skupmy się na Barrym.
Jasne, Barry jest najważniejszy.
Pomagamy sobie nawzajem. Od tego jest rodzina.
Nie cała rodzina.
Plan skorygowany.
Annette zawozi Barry’ego, ja go odbieram i czekam z nim na Leah.
Moses pomoże wam, gdy wróci.
Cztery dni.
Tylko cztery.
- Gdzie Barry? - U siebie.
Będziemy obok.
Zrobiłaś kolację?
Zamówiłam pizzę.
Zapłaciłaś za nią?
Zwrócą mi pieniądze.
Tato, jak było?
Wypiłem mnóstwo kawy,
robiłem notatki na spotkaniach
i wysłuchałem pięknej piosenkarki bez krztyny talentu.
- Czyli było dobrze? - Tak, dzięki.
Za to i resztę.
Przestań mi dziękować.
To mój obowiązek.
Wreszcie zasnął.
Następnym razem...
Zadzwonię. Chciałam ci dać jeden dzień.
- Jeden dzień? - Bez zmartwień.
To ten drugi zaczął?
Nie wiem.
Mogę spytać.
Wybacz, że nie spytałem.
Nie lubię piwa. Nigdy mi nie smakowało.
Oprócz tego mam tylko mleko i elektrolity Barry’ego.
Wiesz co?
Może tym razem je polubię?
Niestety.
Mówiłaś, że...
rodzice wybrali ci męża.
Takie rzeczy wciąż się dzieją?
Na całym świecie.
Większość aranżowanych małżeństw sobie radzi.
Twoja mama jest biała, prawda?
Tak. Zmieniła wyznanie.
Stała się prawdziwą maronitką.
Małżeństwo było jej pomysłem.
Mogłam odmówić, ale wtedy naprawdę chciałam kogoś poznać.
Narzeczony okazał się cudowną osobą.
Pan Kassem.
Teraz doktor Kassem.
Pewnie myślisz, że to dziwne.
Wcale nie.
Tylko...
to nie w twoim stylu.
To był bezpieczny wybór.
Nie rozumiałam,
że mój mąż chciał żony, ale nie partnerki.
Nie powinnam ci tego mówić.
Nie, mów dalej.
Jaki on był?
Był...
idealistą i zapaleńcem.
Gdybyśmy poznali się w Libanie,
zostalibyśmy małżeństwem na zawsze.
Skończyło się na dwóch latach.
I dobrze.
Ma...
Co?
Ma na imię...
Sam.
Zabawne, co?
Przyjaźnimy się.
Ma w Chicago nową narzeczoną,
skupioną na rodzinie i religijną.
Właśnie tego potrzebował.
A ty?
Mam siebie.
Właśnie tego potrzebowałam.
I swojej pracy?
Naprawiasz rozbitych ludzi, rodziny i dzieci.
Niczego nie naprawiam.
Wiem, czego ludziom trzeba.
Pewnie zauważyłeś,
że gdy odkryję taką potrzebę,
zadręczam człowieka na śmierć.
Jesteś przy tym miła.
A czego ty potrzebujesz?
Co?
To takie proste pytanie,
ale chyba nikt wcześniej mi go nie zadał.
A zatem?
Wybacz. Nie zanudzasz mnie.
Jesteś wyczerpany. Prześpij się.
Dobrze. Ale chcę odpowiedzi.
Jutro.
Kupię coś do jedzenia.
Coś indyjskiego.
Leah, gaś światło!
Kołyszę się w miejscu
Do wolnego disco
Unoszę kieliszek
W drzwiach kłaniam się
Czy wszyscy
Czujemy teraz to samo?
Cieszę się, że przyszłam
Ale chcę już wyjść
Zabierz rękę
Puść mą dłoń
Tańczysz teraz z duchem
Zabierz rękę
Puść mą dłoń
Tańczysz teraz z duchem
Lepsze to, niż wolny taniec do upadłego
GIGI: WIDZIMY SIĘ ZA 20 MINUT
Hej!
Dokończyłaś książkę?
Jestem z ciebie dumna!
Cieszę się, że to ze mną świętujesz.
Rano mam spotkanie z agentką. Bez szaleństw.
Pobudka!
Muszę się tylko wyspać.
Rób sobie mikrodrzemki.
Zasypiaj z telefonem i łap go, zanim spadnie.
- Einstein tak robił. - Używał...
Ołówka. Na jedno wychodzi.
To bardzo pomocne.
Muszę cię wtajemniczyć.
Troy jest w środku. Wyszedł na fajkę.
Troy tam jest, a my czekamy?
Nie wie, że przyszłyśmy. Jeszcze.
Geej.
Wiem.
Jest dużo gorzej, niż myślisz.
Będziemy śledzić Troya?
Jego i nową mnie.
- Boże. Chciałaś spotkać się ze mną. - Chcę.
Od kiedy nie lubisz takich akcji?
Pamiętasz, jak myślałaś, że Levi cię zdradza?
Śledziłyśmy go,
a on chodził na lewatywy i się tego wstydził.
Jestem zmęczona.
Wracam do domu.
Nie, proszę.
Nie wejdę tam sama.
Muszę ją zobaczyć.
A on musi wtedy zobaczyć mnie.
Facet spotykający naraz żonę i kochankę
zawsze wybiera żonę.
Co?
Odszedł z pracy, a teraz kręci się z nią.
Tu musi chodzić o mnie.
Jestem wyczerpana.
Nie wiem, co tu robię.
Przyszłam, bo chciałaś się spotkać.
Mówiłaś, że za mną tęsknisz, a wyszłaś na samoluba.
Wybacz.
Nie wiedziałam, że wspieranie mnie jest aż tak męczące.
Trafiłaś z tym opisem.
Podasz przykład spotkania, przy którym nie wyświadczyłam ci przysługi?
Boże.
Daję ci rady i ciuchy.
Wiozłam kurczaka z rożna z odległości 30 kilometrów.
Mówisz, że to ty wszystkim pomagasz?
Przegięłaś z tą opinią.
Nie widzisz tego, bo...
Widzisz tylko jego.
Znowu.
Zaraz wchodzimy!
Wybacz, byłam na siłowni.
- Nie mogłam jej znaleźć. - Nie szkodzi. Dzięki za spotkanie.
Dziękuję.
Coś do picia?
Nie, zaraz wychodzimy.
Jak będziemy rozmawiać?
A jak to się zwykle odbywa?
Mówię debiutantom,
że są utalentowani, ale muszą jeszcze popracować.
Pierwsza książka to próba generalna.
Jeśli zależy im na karierze, muszą napisać coś innego.
Tak jest zazwyczaj?
Dobra wiadomość jest taka, że ty masz więcej talentu.
Twoje rysunki działają na wyobraźnię. Masz wyrazisty i zgrabny styl.
Słowa mają piękny rytm.
Dziękuję.
Metaforę kameleona widziałam już wcześniej,
ale nie w kontekście asymilacji.
Odświeżyłaś stary pomysł.
Właśnie to...
Szkoda, że na ciekawym pomyśle się skończyło.
Kolejne części były mało wyraziste i niekompletne.
Po wprowadzeniu tezy
spodziewałam się różnorodnych fabuł,
narastającego dramatyzmu.
Dostałam strzępki pomysłów i pourywane wątki.
Mogłaś je rozwinąć.
Całość była zbyt...
lekka.
Na początku napisałam pięć opowieści.
Wszystkie miały równe długości. A potem...
Zgadzam się ze wszystkim.
Wolałabym przeczytać tamtą wersję.
Mogę...
A teraz złe wieści.
Dopiero je usłyszę?
Pantheon kupił trzyczęściową powieść graficzną
o syryjskiej dziewczynce przenoszącej się tu z rodziną.
To obszerna saga rodzinna.
Może powstać ekranizacja.
To nie to samo. Ja zgłębiam wątki latynoamerykańskie.
Dla wydawców oba pomysły niczym się nie różnią.
Forma, wielowątkowość,
historia, historia alternatywna...
Podobieństwa zniszczyłyby twoją książkę.
Uznano by ją za plagiat.
Przykro mi.
Wiem, że mi nie uwierzysz,
ale jeśli napisałaś jedną książkę,
to napiszesz kolejną.
Kazałeś mi dokończyć.
- Zrobiłaś to. - Tak.
Kazałeś też dodać więcej humoru.
- Agentkę to odrzuciło. - Nie.
Widziała coś podobnego.
Nie rozumiesz? To dzieło mojego życia.
- Jestem załamana. - Dzieło życia?
- Zostałam z niczym. - Masz 26 lat.
Żarty sobie stroisz?
- Co? - Rozmawiałaś z jedną osobą.
- Obchodzi cię jej opinia? - Tak.
Obchodzi mnie opinia wszystkich.
Do tego stopnia, że nie zostało tam nic ze mnie.
Nic.
Książkę wypełniasz ty, Dante, Gigi, Troy...
- Na nich też jesteś wkurzona? - Nie.
Oni nie kazali mi wywalić najlepszych kawałków.
Nie zrobiłem tego.
Jestem z ciebie dumny.
Naprawdę.
Nie chciałam, żebyś to przeczytał.
Wiem, słabo. Ale to nie moja wina.
Wyśpij się, a zrozumiesz...
To moja wina. Nie słuchałam samej siebie.
Trzeba było odwołać kolację i nie słuchać twoich komentarzy.
Chciałem tylko pomóc.
Więc bądź po mojej stronie.
Nie mieszaj mi w głowie.
Nie siej wątpliwości. Nie pozwalaj na to znajomym.
Musisz słuchać tylko samej siebie.
Mówisz? A ty to robisz? Nie grasz nikomu swoich piosenek.
To pomaga? Sprzedałeś jakiś kawałek?
Chcesz się wściekać? Proszę.
Podzieliłem się tylko opinią. Sama chciałaś coś zmienić.
Nie będę przepraszał za twoje wybory.
Tak, to był mój wybór.
Podobnie jak ten, że śpię dzisiaj sama.
Boże. Przesadzasz.
To jakiś obłęd. Nie musisz...
Nie wiesz, co się stało?
Powiedziałam ci, czego potrzebuję, a ty mówisz, że przesadzam.
W ogóle mnie nie słuchasz.
Pieprzyć to.
Pieprz się!
Przeglądamy twój plan.
Kto cię dzisiaj zawiezie?
Barry, tak nie wolno.
Wyrabiasz nadgodziny?
Dziś odwiedzam klientów.
Jedziemy do szkoły.
A ja do pracy.
Gdzie mój plecak?
A gdzie go wczoraj zostawiłeś? Proszę.
- Dziękuję. - Masz.
Wybieraj!
Pomyślmy...
- No już. - Mamy remis!
Denerwuję się jeszcze bardziej niż wczoraj.
Musisz strząść z siebie nerwy.
- No wiesz... - Tak?
Trzęsiemy.
Pozbądź się nerwów.
Brawo, Barry.
- Czerwony. - No dobra.
Ohyda!
Lourdes cię wczoraj słyszała.
Wybacz, że nie oddzwoniłam.
Ale przyjechałaś.
Sam?
Zignorowałam coś, co powiedziałaś.
Ale miałaś rację.
Opowiem ci wszystko, tylko się nie pusz.
Zrozumiałam,
że moja kreatywność, produktywność
i całe poczucie własnego ja
łączą się nierozerwalnie z moimi bliskimi.
Gdy jestem sama, doskonale wiem, czego chcę,
ale gdy pojawia się ktoś jeszcze,
najważniejsze dla mnie stają się jego potrzeby.
Levi całkowicie to wykorzystał.
Sam taki nie jest. Dzięki Bogu.
Ale co jeśli po prostu...
Nie wie jeszcze, jak to zrobić?
Tak.
Dla niego jestem Eleanor.
Silną, pewną siebie osobą.
Chcę taka być, ale jestem też Nellie.
Sam chwali moją fryzurę, więc czeszę się tak przez tydzień.
W twoim życiu jest pełno gadających ludzi.
Masz fanów,
współpracowników i krytyków.
Płacą im za ocenianie ciebie.
Naprawdę ich nie słuchasz?
Nie paraliżuje cię strach?
Cóż...
nie pozbędziesz się opinii innych.
To niemożliwe.
Ale możesz zapanować nad głośnością.
Niektórzy słyszą komentarz na szóstce,
a potem podgłaśniają go do dziesiątki.
Przestają słyszeć samych siebie.
Tracą dystans.
Wcześnie nauczyłam się
słyszeć to, co musiałam usłyszeć.
Resztę wyciszałam.
Pomogło mi to w pracy,
ale nie w życiu.
Sam jest wspaniały.
Wiem.
Nie mówiłam, że nie jest dla ciebie. Zjawił się za wcześnie.
Potrzebujesz przestrzeni.
Żeby usiąść,
wsłuchać się we własny głos
i mu zaufać.
Jestem w ciąży.
Sam wie?
Nie, przed chwilą zrobiłam test.
- Powiesz mu? - Nie wiem.
Nie wiem.
Mogę zostać na kilka dni?
Eleanor...
Możesz tu wpadać, uciekać,
mieszkać tu, nie odbierać telefonów,
ale zawsze będę przy tobie.
Cokolwiek postanowisz,
będę cię wspierać, bo to będzie twój wybór.
Cholera.
Zostaw mnie!
Chcę być sam!
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim chwyciłeś za pisak.
- Zostaw mnie! - Sam?
Barry? Halo?
Co się dzieje?
- Cały się popisał. - Spirytus.
Mam go natrzeć spirytusem?
Albo olejkiem do opalania. Masz?
- Chyba się skończył. - Olejek?
Nie!
- Co się stało? - Nie wiem.
Hej, młody.
Nakieruj nas troszkę.
Chcemy ci pomóc.
Ale musisz nam powiedzieć, dlaczego to zrobiłeś.
Choć to nic złego.
Wyjdziemy na chwilę. Damy ci trochę spokoju.
Nic tak nie wkurza, jak gadający dorośli.
To moja wina!
Nic nie zrobiłeś.
Wujek Dante odszedł przeze mnie.
To moja wina!
- Wiesz, o czym mówi? - Nie.
Wszyscy mnie nienawidzą.
Słuchaj, mały.
Pomogę ci, dobrze?
Tylko powiedz, co się stało.
Znalazłem pistolet.
A teraz Leah nienawidzi cioci,
a ciocia Annette nienawidzi Leah.
Chwila.
Pistolet?
Wiem, że nie powinienem...
się tym bawić,
ale i tak to zrobiłem.
Ciocia krzyczała na wujka Dantego,
więc musiał odejść.
A potem...
Teraz go nie ma i wszyscy mnie nienawidzą.
To moja wina.
Nic nie mówiłam, bo się tym zajęłam.
Wyrzuciłam go.
Nie chciałam narażać Barry’ego.
Zajęłaś się tym?
Kazałaś dziecku okłamać ojca.
Zmusiłaś do kłamstwa córkę i okłamałaś mnie.
Ufałem ci.
Nie był naładowany.
Boże.
Wiesz, co muszę zrobić.
Wszystko zrobiłem nie tak.
Nie powinniśmy tu być.
Nie mogę tego zignorować.
Barry nie jest bezpieczny.
Od początku to wiedziałam.
Jeśli komuś powiesz, że Barry znalazł tu broń,
to mi go zabiorą.
Jeśli nic nie zrobię i coś mu się stanie...
Nie, zadbam o to.
Dante nawet się do nas nie zbliży.
Daję ci słowo.
Nieważne.
Potrzebujecie pomocy.
Myślałem, że ją mam.
Napraw to!
Nie mogę go stracić.
Tu nie chodzi o ciebie.
Choć to może bezduszne.
Dzwonię do przełożonej.
Przykro mi.
Stąd nie zadzwonisz.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki.
Wybacz, że nie dzwoniłam.
Spoko.
Mam za sobą najgorsze dziesięć dni życia.
Chcę cię przeprosić.
Za mieszanie ci w głowie.
Nie wiedziałem, że aż tak się mną przejmujesz.
Nikt wcześniej tego nie robił.
Twoja opinia jest dla mnie ważna.
Teraz już to wiem.
W przyszłości postaram się nie ranić
- twoich uczuć. - Sam...
Czekaj. Muszę coś powiedzieć.
Zrobię to, a później pogadamy.
Kocham cię.
Nikogo tak wcześniej nie kochałam.
Nie sądziłam, że to możliwe, ale...
Napisy: Aleksandra Basińska